دوده

اینترنت آفتابه به دست داره میچرخه تا دو تا text ارسال بشه، بابا داد میزنه: الهه! سیگار منو بیار و اکسیژن ساز خُرخُر میکنه . یهو سکوت عجیبی تو خونه می پیچه ، قار و قور شکم یخچال، خرخر اکسیژن ساز، صدای روشن شدن پکیج چنان ارکستر عجیبی میسازن که انگار آدم فضاییا دارن سفینه اشونو فرود میارن ! اما هیچ کدوم اینا عین خیالمم نیست . چشام پر خوابه ، قوطی شیر قهوه امو تکون می دم و ته اشو سر میکشم . مسیج هامو باز می کنم می بینم پسره نوشته درسته لطفا تشریف بیارین و با خودم میگم غروب میام حتی حال ندارم براش همینو ویس بدم .کربن: این فقط یه اپیزود از زندگی منه . البته که لحظه های بی غر و لند و خوب خیلی بیشتره اما مگه آدم موقع خوشی ها یاده نوشتن می افته؟!  بخوانید...

چند شبه که می خوام یه پست بنویسم اما خواب... خواب مثل نسیمی خنک میرسه و منو با خودش میبره به عالم رویاهای شیرین و کابوس های سرد. کربن: خوابم میاد... کربن: خستگیه عجیبی اینروزا منو احاطه کرده ، یه جای دنج میخوام برای یه خواب آروم... شپخل...

سرما خوردم و همه اش خوابم میاد. نمی دونم چرا وقتهایی که سرما میخورم کلا بین خواب و بیداری ام. این روزایی ام که نبودم پر از تجربه های جالب و دوست داشتنی بوده برم. کیفم که کوک شه می نویسم براتون. فعلا...